Дагур Сигурдсон беше лут на прес-конференцијата пред полуфиналните битки на Европското првенство. Иако пред стартот на истото го знаел начинот на кој ќе се одвиваат мечевите и какви патувања ги чекаат, сепак одлучи да го изговори тоа што бројни тренери, играчи и раководства на репрезентации со години го мислат и тивко го мрморат, а понекогаш и го кажуваат наглас – но никогаш вака гласно. Напротив, неговиот истап беше неопходен, пишува за „Handbollskanalen“ шведскиот новинар Ола Селби.
Распоредите на првенствата, без разлика дали се во организација на ЕХФ или ИХФ, ретко се добри кога станува збор за играчите, за стручните штабови и екипите.
Но, изгледа дека совршено им одговараат на организаторите. Сигурдсон го нарече ЕХФ компанија за брза храна и евент-агенција, што беше непријатно прецизно. Модерните првенства сè повеќе изгледаат како во нивната организација сè е поважно од оптималните спортски услови.
Распореди преполни со патувања, нерамномерно распоредени денови за одмор, задолжителни медиумски термини среде време предвидено за опоравување и подготовка. Сето тоа е спакувано во блескав маркетинг, слогани како „Чиста големина“ и внимателно продуцирана забава.
Од перспектива на ЕХФ, тоа сигурно изгледа фантастично. Полни сали. Густ телевизиски распоред. Задоволни партнери. Пари пристигнуваат. А од перспектива на екипите? Не баш.
Кога Сигурдсон рече дека ги натрупале „во автобус како замрзнати кокошки“ откако одиграле две натпревари во 22 часа, звучеше драматично – но не и претерано.
Кога го постави прашањето како е можно репрезентација што обезбедила полуфинале да биде присилена својот единствен ден за одмор да го потроши на патување и задолжителни прес-конференции, беше тешко да му се противречи. Ништо од она што го спомена не беше неразумно. Апсолутно ништо.
Секако дека планирањето на турнир е сложено. Секако дека секогаш некој ќе биде незадоволен и дека компромисите се неопходни. Но кога тие компромиси секогаш, одново и одново, одат во прилог на логистиката, ТВ-термините и продукцијата на спектаклот, а не на спортската праведност – тогаш критиката не е само разумна. Таа е неопходна.
И да бидеме искрени: на ракометот му се потребни вакви моменти. Не затоа што бесот сам по себе е добар, туку затоа што ја пробива учтивата, предвидлива бучава што толку често ги опкружува големите натпреварувања. Имаме стотици прес-конференции на кои ништо не се случува, каде сите го кажуваат она што се очекува од нив и никој не сака да „бранува“.
Сигурдсон не зборуваше за одбранбени системи или контранапади. Зборуваше за одмор, патувања, опоравување и почит кон играчите. Ја оспори идејата дека е доволно само да се прикаже „убава претстава“. Се запраша дали „Чиста големина“ значи нешто ако темелите под неа се напукнати. Затоа ова беше важно.
ЕХФ е моќен. А моќните организации ретко сакаат јавно да бидат прозивани. Токму затоа понекогаш им е потребно тоа. Дали ова ќе промени нешто? Веројатно не. Дали идните првенства одеднаш ќе бидат совршено организирани? Тешко.
Но оваа прес-конференција ќе остане запаметена. Не поради тоа што решила нешто, туку поради тоа што го разоткри. Ова не беше само излив на бес. Ова беше потсетник дека играчите секогаш во заден план.
