Михаел Шумахер се бори за својот живот веќе 13 години по ужасната несреќа и падот за време на зимскиот распуст. Оттогаш, познатиот возач на Формула 1 не е достапен за јавноста.
Мистеријата околу неговата здравствена состојба е зголемена од фактот што членовите на семејството не даваат никакви јавни изјави. Никој освен неговото семејство не знае каква е здравствената состојба на Шумахер. Неговата сопруга Корин и најблискиот круг луѓе ја чуваат нивната приватност. Само по ретките изјави од блиските пријатели на Шумахер, јавноста и неговите обожаватели добиваат вести на лажица со години.
Познатиот возач со години е на семејниот имот во Швајцарија, додека според некои извештаи, тој моментално е на Мајорка, каде што престојува во прекрасна вила.
Покрај членовите на неговото најблиско семејство и околу 15 членови на медицинскиот тим и обезбедувањето, само уште три лица имаат привилегија да го посетат Шумахер. Тоа се Жан Тод, поранешен директор на Ферари, потоа Рос Браун, исто така член на Скудерија која доминираше на почетокот на 2000-тите. Трет на листата е Герхард Бергер, поранешен возач на Формула 1. Австриецот стана близок пријател на Михаел со текот на годините.
Тод, кој освои пет шампионски титули со Шумахер во Ферари, раскажа во подкаст за тоа како јавноста греши во врска со славниот Германец. Тој откри непознати детали за нивната врска и го опиша Михаел многу поинаку од сликата што луѓето генерално ја имаат за него.
„Луѓето сосема грешат во врска со него. Тој е срамежлив и дарежлив. Тој ја крие својата срамежливост со тоа што изгледа арогантен. Не го правиш тоа за да си помогнеш, едноставно е твојот карактер. Се заштитивме еден со друг. Така професионалниот однос се претвори во вистинско пријателство.“
Французинот го поткрепи својот став со анегдота.
„Откако го освоивме шампионатот, имавме тест возење во Фиорано. Тој дојде кај мене и ми рече: „Можеш ли да ми дадеш половина ден да видам дали сум сè уште добар?“. Мислам дека голема сила е да не си сигурен дека си добар. Никој од нас не мисли дека е добар, секогаш се плашиме дали сме доволно добри. Од една страна, тоа е болно затоа што никогаш не уживаш доволно во резултатот, но од друга страна, тоа те турка напред.“
