Давид Бабунски беше едно од најпознатите имиња што произлегоа од академијата „Ла Масија“ на Барселона во текот на изминатата деценија. Македонскиот играч од средниот ред помина многу години во младинскиот систем на Барселона, тренирајќи заедно со ѕвезди од првиот тим, пред да замине и да започне кариера што го однесе во неколку земји и лиги. Моментално играјќи за „Вардар“ во својата родна земја, балканскиот играч разговараше со менаџерот на „Флешскор“ за Шпанија, Оливер Домингез, за тие сезони и остатокот од неговата кариера.
Како беше да одиш во Барселона кога беше мал?
“Бидејќи мојот татко беше исто така фудбалер, практично патувам низ светот следејќи ја неговата кариера уште од моето раѓање. Каде и да одеше да игра, одеа да живеат и мајка ми, а потоа и брат ми, вклучувајќи ги Грција, Шпанија и Јапонија кога бев многу мал.
А потоа назад во Шпанија, каде што решивме трајно да се населиме кога имав околу шест години. Имав седум години, а татко ми играше за Љеида во тоа време. Тој рече: „Ни се допаѓа овде, ќе останеме и ќе си создадеме живот овде“. И од седум години до моите 22 години, живеев таму во Барселона. Лично, го сметам за свој дом. Тоа е исто така и мојот мајчин јазик и имам шпанско државјанство, иако моите корени се во Северна Македонија и на Балканот“.
Какви спомени имаш од сите тие сезони во Ла Масија?
“Тоа беше огромна привилегија; таму научив, или барем ја добив основата на сè што знам за фудбалот. Поминав една деценија во Барса, од 10 до 22 години, но пред тоа бев и во Граманет, што е многу добра фудбалска академија и клуб во Каталонија, каде што нивото на фудбал е многу високо во многу академии и тимови.
И горд сум што бев препознаен во Шпанија за мојот талент, за моите фудбалски способности и што можев да останам таму толку долго во еден од најголемите клубови во историјата, за мене најголемиот, очигледно, што е Барселона.“
Дали ви беше тешко да го напуштите клубот?
“Да, беше тешко. Се надевав дека ќе стигнам до првиот тим, исто како и сите играчи на Барселона. Исто така, имав можност многу пати да тренирам со првиот тим и да бидам во соблекувалната со неколку тренери, како што се Гвардиола, Луис Енрике, Тата Мартино и Тито Виланова.
Работата е во тоа што тоа беше време во Барса кога имаше многу малку можности да се добие време за игра во средниот ред за првиот тим; Чави, Иниеста и Бускетс сè уште играа, и дојде време кога оние од нас што дојдоа од таа пониска позиција мораа да си заминат, да се обидат да ја најдат среќата во други тимови, во други лиги, а не да стагнираат.“
